In de UAB, Volkstraat 50, 2000 Antwerpen
14u-18u

Deelnemen is gratis, maar gelieve in te schrijven per onderdeel.

BRAM VAN DE KLUNDERT (NL)
Verlangen goed te leven:
duurzame ontwikkeling tussen maakbaarheid, mondialisering en moraal
Kan het utopische verlangen naar een betere wereld nog tot zijn recht komen nu het vertrouwen in grote leiders en een maakbare toekomst niet meer vanzelfsprekend is?
Als duurzaamheid gaat over de vraag wat we voor anderen over hebben, is er dan een gedeelde morele basis te vinden? Bestaat er een moreel Esperanto?
Het antwoord op deze vragen is ja.
Het verlangen naar het goede leven is nog springlevend: we willen prettig en verantwoord leven.
Nagegaan wordt hoe die verlangens tot hun recht kunnen komen in een mondiaal perspectief op duurzame ontwikkeling. Innerlijke en morele dimensies komen aan de orde, maar ook nieuwe visies op de rol van wereldbeschouwing, overheid en bedrijfsleven.
Bram van de Klundert is in Nederland secretaris-directeur van de VROM-raad (Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. Hij is columnist op het terrein van ruimtelijke ordening, natuur en landschap.

DIRK BARREZ (B)
‘Van eiland tot wereld tot... De Wereld Morgen’
Wanneer mensen het samenleven onmenselijk hebben gemaakt en in de loopgraven van onze wereldeconomie elke dag tienduizenden omkomen en honderdduizenden hun bestaan verliezen, dan groeit ontstuitbaar het verzet en is daar de onuitroeibare wil om de samenleving menselijk te maken, want WE WETEN DAT HET BETER KAN... Dan zoeken we naar uitwegen, dan komen allerlei bewegingen op voor alternatieven, we beginnen een wereld op te bouwen zoals wij die willen. Op de hele planeet verenigen we ons in de beweging voor een Menselijke Samenleving. Van overal reizen afgevaardigden naar het eiland Pala om het verhaal en het programma van de goede samenleving te schrijven, met een economie die eindelijk terug van ons is, die de aarde geen geweld aandoet en waarvan de welvaart eerlijk verdeeld raakt, met een mondiale sociale zekerheid en een aardegebruiksrecht voor iedereen.
Dirk Barrez is een Belgisch auteur, reportage- en documentairemaker en VRT-televisiejournalist voor het programma Terzake.

GASTON MESKENS (B)
‘A pragmatic intragenerational ethics for an intergenerational accountability on the usability of the concept of Sustainable Development’
The concept of sustainable development is, as a policy principle, some 40 years old. While the main understanding of sustainable development was still connected to ‘environmental protection’ at the time of the first World Summit on Sustainable Development in Rio de Janeiro in 1992, the second World Summit saw a shift towards a more humanitarian approach, with poverty eradication and equity at the centre of concerns. At the same time, sustainability gained an ultimate new connotation. Instead of denoting a limiting factor on development, it became to be understood as a positive quality of development. Today the adjective ‘sustainable’ is used to characterise a ‘wanted’ quality for virtually every possible human activity imaginable, from the ‘classical’
context of energy policy and consumption and production patterns to tourism, cities, families, cars, livelihoods, health care, design, leadership, sports, buildings, value chains and dance clubs. This trend is no sign of a democratisation of the concept. Besides the observation that in none of the cases there is a rationale that would link the sustainability of the activity to the overall paradigm of sustainable development, one could also note the absence of a multiple usable set of criteria and indicators to test the sustainability of these specific practices.
This contribution states that the exhaustion of the concept of sustainable development is a symptom of the fact that, since the enlightenment of the ratio and up till today, the socio-political society did not accept yet that any attempt to motivate and give meaning to its social, cultural, technological, economical and political interactions is complicated by degrees of ambiguity and uncertainty that ‘by design’ cannot be cleared out. This denial has led to a general phobia for the ‘unknown’ in scientific and more discursive contexts that gives way to all kinds of strategic rationalisations of ‘references’ in the cultural, economical and socio-political sphere, including the reference to sustainable development.
This presentation introduces the notion of ‘better relativism’ connected to the way assessments and policies would be sensitive to the ‘top-down’ usability of the concept of sustainable development and to the possibility of connecting this awareness to the ‘bottom-up’ practice of ‘making sense of the world’. It will argue that ‘the possibility of global governance’ in the interest of sustainable development implies in the first place specific conditions for knowledge generation and decision making that constitute in themselves ‘the possibility to generate trust’.
Better relativism would in this sense make a socio-political society to deliberately develop itself in a sustainable way, instead of only its (green) economy.
Gaston Meskens holds master degrees in theoretical physics and nuclear physics from the University of Ghent (Belgium). From out of his interest in science & technology studies, he managed the ‘Programme of Integration of Social Aspects into Nuclear Research’ of the Belgian Nuclear Research Centre SCK•CEN. The group took nuclear technology as a case in order to study the complexity of technology assessment in the context of sustainable development governance. He nowadays works as an independent researcher, with a focus on global governance for sustainable development. Since 1997, he participates as researcher in the policy processes of the UN Framework Convention on Climate Change and the UN Commission on Sustainable Development. In 2009, he established the research initiative theAcademia.org. Taking a critical-theoretical stance towards the working of the knowledge-policy interface, this platform invites reflection on conditions for human capacity building in the interest of sustainable development governance.